Şimdi okullu olduk...

İki gündür bizim evde yeni bir şeyler oluyor. Çocuklar kreşe başlıyorlar. Dün Zeynep biraz rahatsızdı; ilk gün Kaan yalnız başladı. Oryantasyon öğretmeni ile birlikte kah sınıfta diğer yaşıtlarıyla kah ayrı bir bölümde başbaşa vakit geçirdi. Boyalar, oyun hamurları, oyuncaklarla oynadı. Mutfağa su içmeye indiklerinde bizimki pişen yemekleri görünce yemek istemiş. Sonra oturmuş yemiş pilavını. Öğretmeni de fotoğrafını çekmiş bana göstermek için :) Tabi ben bu sırada müdür odasında onu bekledim. Kaan'ın ilk günü 2 saate yakın sürdü. Çıkarken ödül balonunu ve iki küçük parça oyun hamurunu da aldı. Eve gelince kardeşiyle birlikte oynadılar.
Bugün Zeynep iyi. Sabah uygun bir saatte kendi kendilerine uyandılar. Kahvaltılarını yaptılar.
-On gündür bu günleri anlatıyorduk onlara. "Okula gideceksiniz; öğretmeniniz, arkadaşlarınız olacak; oyuncaklar olacak; oyunlar oynayacaksınız vs.vs." Bundan önce de benim işe başlama sürecime aynı şekilde hazırlamıştık. "Anne işe gidecek, gelirken size süt alacak, anneanne ve babaanneyle oyun oynayıp parka gideceksiniz" diyerek yaşayacaklarını anlatmıştık onlara. Bunun faydasını gördüğümüzü sanıyorum. Çünkü benim işe başlama sürecimde sorun yaşamadık. Aynı şeyin kreşe başlama süreci için de geçerli olacağını umuyoruz. -

Bu sabaha dönelim: Kahvaltıdan sonra hazırlandık, el ele tutuştuk ve okulun yolunu tuttuk. Öğretmenleri bizi kapıda karşıladı dün yaptığı gibi. Bugün Zeynep'in ilk günü olduğu için tanıştılar. Ayakkabılar değişti, ceketler çıkarıldı. Kaan daha hazırlanmadan Zeynep müdür odasında bir kucak oyuncakla oynuyordu bile. Öğretmenleri ile birlikte bu geçiş sürecine uygun yapılması gerekenleri yaptılar yine. Bugün doktor günüymüş okulun. Zeynep muayenesini de oldu. Dün ağlarken kulağını gösteriyordu. Neyse ki bir sorun yokmuş.Tahmin ettiğim gibi yeni çıkan diş yüzünden yaşamışız dünkü durumu. Son olarak yemeklerini de yediler ve eve döndük. Bugün yine 2 saat civarında kaldılar okulda. Bu süreç öğretmenleri "tamamdır, tam güne geçebilirler" diyene dek devam edecek. En fazla iki hafta sürüyormuş söylediklerine göre. 

Zeynep ve Kaan'ın durumundan şimdilik memnunuz. Ama çocuklara belli olmuyor. İlk iki hafta sorun yapmayıp sonra durumu idrak edip sorun çıkarabiliyorlar. Böyle bir şey olmamasını umuyoruz. 

Bugün beklerken öğretmenlerle sohbet ettik biraz. Aslında farkında olmadan, daha doğrusu "bu zaten böyle olur, başka nasıl davranılır ki" diyerek yaptığım bazı şeylerin bir farkındalık ve/veya bilinç sonucu ortaya çıktığını fark etttim. Çalışmadığım süre boyunca çocuklarla birebir ilgilenmemin ne kadar işe yaradığını gördüm. Örneğin kışın da dahil her fırsatta çocukları sokağa çıkarmanın ne kadar faydalı olduğunu öğrendim. Onlarla bir şey yaparken yaptığımız şeyi sözlü olarak anlatmanın, her adımı "çorabını giyelim, ellerini yıkayalım, tabağını al, kaşığını tut" gibi  konuşarak ifade etmenin ne kadar önemli olduğunu öğrendim. Ben zaten böyle davranıyordum dediğim gibi. Zaten normali bu bana göre ama bu yapılmadığında neler olabileceğini öğretti bugün bana öğretmenler. Bütün gün böyle konuşmaktan dolayı çoğu zaman akşam saatlerinde boğazımın ağrıdığını hatırlıyorum. Evde çocuklarla başbaşa olmama, benimle konuşan biri olmamasına rağmen. Çocuklar şimdi bu sayede kendilerinden isteneni anlayıp yerine getirebiliyor, kendilerini ifade edebiliyor, renkleri biliyor, büyük-küçük, güzel, kötü, kirli-temiz, üzgün-mutlu gibi kavramları biliyorlar, nerede teşekkür etmeleri, nerede buyrun demeleri gerektiğini biliyor ve çoğu zaman uyguluyorlar. Ben oturup bunları özellikle öğretmedim. Çocuklarla sürekli konuşma halinde olunca onlar sürecin bir sonucu olarak zaten öğrendiler.

Bir de okul konusuna gelelim. Bizim bu okulu tercih etmemizdeki ilk etken evimize yakın olmasıydı. Öyle ki sitenin kapısından çıkıp iki dakika yürüyoruz ve okuldayız. Ama orayı görüp tanıdıkça ve başka velilerden olumlu şeyler duyunca doğru bir tercih yaptığımızı düşünmeye başladık. Umarım tam güne geçince çocukların huzuru ve mutluluğu bozulmaz da tercihimizden iyice emin oluruz...