Neden Böyleyiz?

ya da insanlar neden böyle?

Öğle arasında tek yönlü bir caddede karşıdan karşıya geçiyordum. Adımımı atayım derken yaşlı bastonlu bir amcayla çarpıştık. O an çok üzüldüm. Ona zarar vermiş olabileceğimi düşündüm. Defalarca "çok afedersiniz, yola bakayım derken sizi görmedim, kusura bakmayın" dedim. Amca da sinirli sinirli bakıp "N'aptın gızım ya!!" dedi. Tekrar tekrar af dileyip karşıya geçtim ve yoluma devam ettim.

Ama kendimi çok kötü hissettim. Düşündükçe daha da kötü. Öyle kalabalık bir yer değil, dar bir yer hiç değildi. Trafik sol taraftan geliyordu ve ben o yöne bakıyordum. Bu amca benim diğer tarafımdaydı. Benim onu görmem mümkün değildi ama o beni göre göre benim dibime kadar gelmiş. O kadar ki sadece bir adım atmak için hareket ettiğim anda çarpıştık. Ne işi vardı o kadar dibimde? Ben ne o anda ne de sonrasında ona bu soruyu sormayacak kadar saygılıysam ona karşı o neden benim alanıma saygılı değil?  Kasıtlı değil, koşarak gelip önüne geçmiş değilim, düşürmüş hatta tökezletmiş bile değilim, ayağına falan da basmadım. Ne olur sanki "tamam tamam bir şey yok" dese en azından, "olur böyle şeyler"  dese, "ziyanı yok" dese? Gülümsemese bile ters ters bakmasa ne olur sanki?

Bundan birkaç ay önce de kalabalık bir kaldırımda yürürken bir kadının şemsiyesi başıma çarptı ve ben o anda "pardon" demiş bulundum. Kadın baktı ve geçti. Ne olurdu "ben size çarptım, asıl siz af edersiniz" dese?

Ne olur mesela "bunu sen yapmışsın, eline sağlık" dese biri diğerine, teşekkür etsek, gülümsesek, hemen saldırmasak, hemen o an gördüğümüz durum üzerinden birbirimizi eleştirmesek, bir açıklaması vardır diyebilsek. Ben eminim hayat daha keyifli olurdu.