İkiz annesi olmak ne zaman zor

İkiz annesi olmak çocukların her ikisi de aynı anda farklı isteklerle geldiğinde çok zor. Tabi bu, onların henüz sizin derdinizi anlayamadığı, isteklerinin hemen karşılanmasını istediği, erteleme kabul etmediği yaşlar için geçerli. Bizimkiler hala o yaşta. 

Örneğin ikisi aynı anda uyuyup aynı anda acıkınca her şey çok yolunda. Ama uyku düzenleri bozulup da biri uyur biri uyumazsa, tam "bu da uyudu" derken diğeri uyanırsa; biri "ben acıktım mutfakta yemek yiyelim" diğeri de "ben istemiyorum salonda oyun oynayalım" derse işte o zaman hayat çok zor. Hele de hasta olup mızmızlıkları üstlerindeyse sabırtaşı olsa çatlar. 

Benimkiler ilk hastalıklarını 5 aylıkken yaşadılar. Evin halini hatırlıyorum da korkunçtu. Üst üste uykusuz geçen geceler, ateş düşürmeye çalışmalar, çocuklar ağlarken birbirlerini uyandırmasınlar diye köşe bucak kaçıp salon köşelerine yer yatağı yapmalar vs. vs. Bebeklerin burunları tıkalı ne biberon ne anne sütü hiçbir şeyle beslenemezler. Aç kalınca ağlarlar, nefes alamazlar ağlarlar. Sizin elinizden bir şey gelmez oturur siz de ağlarsınız. Tam biri sakinleşti uyudu derken haydiii diğeri başlar bu kez. Hayalet gibi gezersiniz bir hafta kadar. Malum soğuk algınlığı 1 hafta sürüyor :)

Şimdi de Kaan hasta. Öksürük, burun akıntısı, uykusuzluk, yemek yemek yerine sürekli süt içmek istemek, gecenin 3'ünde 4'ünde uyanıp ağlamak, ağlayarak süt istemek vs. vs. bugünlerde uğraştığımız sıkıntılar. Gece uykusuzluğunun üstüne bir de sabah güne erken başlıyoruz. 5.30'da uyanıyor beyefendi, bir süre sonra uyuyor. Ama ben artık uyanmış oluyorum tabi. Sonra bütün gün koş koş... 

Zeynep hanımın da benzer sorunları var ama keyfi yerinde neyse ki. Günlük hayatına devam ediyor kendisi. İki gündür kreşe yalnız gidiyor. 

Sorun şu ki Kaan hasta olduğundan daha fazla ilgi istiyor. Zeynep bunu görünce o da daha fazlasını istiyor. Ve herkes anneden istiyor ilgiliyi. 

İkisine aynı anda yetememek çok zor. Son günlerde bir de "bu kucak" isteği çıktı. Biri kucağımdaysa diğeri de gelmek istiyor. Ama boş koluma değil. Kardeşinin olduğu kolumu gösterip "bu kucak" diyorlar. 

Gülüyorum ben de n'apayım!!!